مرکز امام خمینی (ره) رودسر
السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین     

سخن رئیس مرکز

۱۸ مهر ۱۳۹۵ 355

مهارت های تخصصی یا حرفه ای، افراد را برای احراز شغل و کسب کارآماده می کتتد و یا کارآیی آنان را درانجام آنها افزایش می دهند
توانمند سازی و اتقاء بهره وری نیروی کار با افزایش انگیزه، مهارت و خلاقیت و ایجاد تناسب بین مراکز آموزشی و پژوهشی با نیازهای بازار کار سیاست های کلی تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی آموزشهای مهارتی به دو دسته اصلی تقسیم می شوند دسته اول که به آنها آموزشهای رسمی اطلاق می شود و شامل آنهایی است که در نظام آموزش و پرورش با آموزش عالی منجر به اخذ مدرک تحصیلی رسمی می گردد. اما دسته دوم یعنی آموزشهای غیر رسمی به مواردی گفته می شود که منجر به اخذ گواهینامه های مهرت می شوند که در دوره های کوتاه مدت ارائه شده توسط سازمان فنی و حرفه ای و آموزشهای بدو و ضمن خدمت از این نوع هستند.
در بسیاری از کشورهای پیشرفته، اکثر جوانان را افراد جویای کار بیش از اینکه به تحصیل در دانشگاه ها و اخذ مدارک رسمی دانشگاهی فکر کنند، به طی دوره های مهارتی و فنی و حرفه ای مبادرت می ورزند و همین مهارتها در حد تکنسینی برای ورود آنها به بازار کار کافیست، به علاوه بسیاری از افرادی که با مدارک دانشگاهی در جایگاههای شغلی مختلف قرار دارند، موظفند برای به روز رسانی دانش حرفه ای خود و یا ارتقاء شغلی همه ساله به گذراندن دوره های مهارتی کوتاه مدت و میان مدت، مبادرت کنند.
بدون شک آموزشهای مهارتی حلقه مفقوده اشتغال و کارآفرینی در کشور ماست. به نظر نگارنده، راه حل اساسی برای ایجاد باور در مدیران دولتی و خصوصی در اهمیت آموزش های مهارتی، استقرار نظام صلاحیت حرفه ایست.
در کشور ما شرط لازم و کافی برای احراز یک شغل، داشتن مدرک تحصیلی یا دانشگاهی مرتبط است. اما در نظام صلاحیت حرفه ای داشتن مدرک شرط لازم ولی برای احراز شغل کافی نیست. علت این است که اخذ مدارک دانشگاهی نشان دهنده اطلاعات کلی افراد در حوزه های مهندسی، علوم پایه، کشاورزی، علوم انسانی، پزشکی و غیره است.
ما برای یک شغل خاص، علاوه بر این، باید مهارتهای ویژه ای را نیز کسب نمود. بعضی از آنها در بدو کار مورد نیازند و برخی برای ارتقاء پس از اشتغال. تمامی این موارد در نظام صلاحیت حرفه ای از کارگر ساده گرفته تا بالاترین پستهای اجرایی مملکتی پیش بینی شده است.
نگاهی به نظام طبقه بندی مشاغل در کشورهای پیشرفته نشان می دهد که در فهرست دانش و مهارت موردنیاز برای احراز بسیاری از شغل های تخصصی، بیش از مدرک تحصیلی، مهارت عمومی و تخصصی موردنیاز است.
به نظر می رسد مراجع قانونگذار اعم از مجلس شورای اسلامی و شورای عالی انقلاب فرهنگی و همچنین قوه مجریه می بایست برای ارتقاء کیفیت و کارائی نیروی انسانی شاغل در بخشهای دولتی و خصوصی و عمومی نگاهی ویژه به آموزشهای مهارتی داشته باشند. موضوعی که به اندازه کافی برای آن قانون، مصوبه، سازمان و نیرو داریم و تنها یک همگرایی و عزم ملی برای عملیاتی شدن آن مورد نیاز است.

هادی یوسفی
رئیس فنی و حرفه ای شهرستان رودسر